Мікола Ліпніц

Пачынаўся новы дзень

Пачынаўся новы дзень. Сьвята перамогi. Iх перамогі. Ён iшоу па прашпекце, шырока расплюснуўшы вочы. Ён глядзеў на Сонца. Заўседы незалежнае, сеньня яно належала яму, і толькі ён ведаў чаму. Ён iшоў да сваей перамогi.

Ён агледзеўся. Па вулiцы iшлi дзецi з кветкамi i ў чырвона-зяленых гальштуках. Ён любiў гэтыя колеры паасобку, але разам… Дзецi…
Менавіта на iх ён пакiдае гэты сьвет і ягонае сонейка.

Плошча перамогi сустрэла яго тымi ж колерамi, але больш было проста чырвонага. Сьцягаў iх перамогi. Сьцягаў, пад якiмi бальшавiкi з аднолькавай легкасьцю забiвалi фашыстаў і звычайных людзей, якiя прыйшлiся не даспадобы рэжыму. Перад вачыма паўстаў твар дзядулi, ён бачыў яго толькi на фотаздымках, але добра памятаў яго твар. Помста… За зьнявагу свайго народу. Помста… За зьнявагу сваей гiсторыі.

Помста…

Ён падыйшоў бліжэй. КДБ... Як добра ён ведаў гэтыя твары. Аднолькавыя, шэрыя, яны заўважалi ўсе, але ня бачылi галоўнага. Ягонае сонца.

Ён глядзеў у твары людзей. Цi змогуць яны, цi зробяць. Так. А па-iншаму i быць ня можа. Яны ж ягоны народ. Дзеля iх усе…

Нарэшце зьявiуся ён. Яго называли па-рознаму, Ён называу яго вораг. Вораг наблiжаўся. Ну вось i ўсе. Успомнiлiся радкi дзяржаўнага гiмну:
“Мы, беларусы, мiрныя людзi.” Мiрныя... Можа й так…
Пачуўся выбух i адначасова стрэлы снайпэраў. Ворага ня стала, але памiраў i ен. Чырвоная кроў залiла яму вочы. І ўжо праз яе ён у апошнi раз паглядзеў на Сонца. Белае Сонца. А ў галаве ўсплылi радкi новага гiмну:
Зрабi свабоднай, зрабi шчасьлiвай Краiну нашу i наш Народ.
Гэта была Ягоная перамога. Гэта была нашая перамога.

Яму было васямнаццаць год.

Прысьвечана сьветлай памяцi Героя Рэспублiкi Беларусь Зьмiцера Грынявiцкага.
9 травеня 2004 года дзень вызваленьня Беларусi. Дзень нашай перамогi.